بعضی از دوستان تصور می کنند با نشستن پشت کامپیوتر و هی متن نوشتن و شیر کردن، به قول معروف تکلیف خودشان را ادا کرده و به “انقلاب” هم خدمت کرده‌اند. چه بسیار دوستانی که از صبح تا شب در حال فعالیت در سایت و وبلاگ و فرند فید و فیس بوک و پلاس و الخ هستند و به خیال خودشان در حال مبارزه با دشمن. این دوستان تصور می‌کنند مبارزه یعنی این‌که به “تک”های دشمن، “پاتک” بزنند.

اما این مبارزه نیست دوستان. سبزها تا موقعی که در عالم واقع و در خیابان بودند به حساب می آمدند نه حالا که به کنج مجاز کوچ کرده‌اند. توقف بیش از حد در فضای مجازی و غفلت از “عرصه‌ی عمل” صدمات و آفات زیادی به بچه حزب‌اللهی‌ها وارد می کند. باید در عالم واقع دست به تولید زد. چند صد هزار شهید در دفاع مقدس تقدیم خداوند کردیم به‌علاوه‌ی هزاران خانواده‌ی رزمنده و جانباز. هرکدام از ما در دور و بر خودمان، در دایره‌ی خانواده و فامیل و دوستان، افرادی زیادی از این دست را می‌شناسیم. با این حال بعد از گذشت بیست سال از جنگ، تنها حدود شش هفت هزار جلد کتاب در این زمینه تولید کرده‌ایم. در زمینه‌های دگر هم بایّ نحو کان. این یعنی کم‌کاری بچه حزب‌اللهی‌ها.

در این حالت، حتی ارزش بر و بچه‌های “اردوهای جهادی” به مراتب بیشتر از خزعبلاتی هست که امثال من می‌گویند و می‌نویسند. حوزه‌ی سیاست و فرهنگ، حوزه‌ی “واقع” است نه “مجاز”. “انقلاب اسلامی” را “شهریاری”ها و “تهرانی مقدم”ها می‌سازند، و نه حتی سیاسیون نان به نرخ روز خور اصول‌گرا و اصلاح‌طلب که فقط زر زر می‌کنند. (حالا ما مجازی‌ها که دیگر جای خود داریم)