امیرخانی را نمی شود دوست نداشت.

هرچند نقدهای جدی بهش وارده.

من برای چندمین بار عرض می کنم من با نقد کردن آقای افروغ مشکل ندارم. با صریح اللهجه بودن هم مشکل ندارم. نقد من به “ادبیات نقد” ایشون بوده و هست. نقد ایشون اصلا یک نقد درون گفتمانی به نظر من نیست. اصلا شما اسم ایشون رو از این مصاحبه حذف کنید و متن ش رو بدید به کس دیگری که بخونه. ببینید آیا کسی متوجه می شه که این متن برای کسی است که خودش رو علاقه مند به مبانی انقلاب اسلامی می دونه؟! (البته ایشون گزینشی هم با اندیشه امام و سیره ائمه برخورد می کنند که حالا بماند در جای خودش)

اینکه می فرمایید ذات علوم اجتماعی اقتضا می کنه که انسان این طور سخن بگه رو هم نمی دونم از کجا آوردید. اما بنده حداقل هر چی نگاه کردم به آثار اندیشمندان سیاسی غرب و شرق، چنین چیزی رو برداشت نکردم. دغدغه اندیشمند سیاسی، در مرتبه اول “ساختن” است. چیزی که بنده در سخنان ایشون کمتر دیدم. مشکل طیف روشنفکری ایران اینه که تصور می کنه برای اینکه “روشنفکر” باشه، حتما باید ژست “اپوزیسیون” به خودش بگیره.

من در ایشون “تقوای سیاسی” نمی بینم. همون طور که در مابقی طیف روشنفکری مون هم تقوای سیاسی نمی بینم. برای اینکه “تقوای سیاسی” باید خودش رو در جایی مثل “مواضع سیاسی” نشون بده. که نداده متاسفانه.

این که فرمودید آقای افروغ گفته اند به سخنان فقط جواب علمی می دهند خب من هم در مورد مزخرفات خودم چنین ادعایی رو دارم. این مهم است که اولا مخاطب چه برداشتی از سخنان ایشان می کند و ثانیا از منظر متدلوژی باید ببینیم آیا واقعا این سخنان علمی هستند یا خیر. به نظر می رسد اگر علم منطق را در همان پنج گروه برهان، موعظه، جدل، مغاله و شعر ببینیم، سخنان ایشان بیشتر از نوع جدل و مغالطه بوده است. البته بنده فقط دارم در مورد موضوع این سخنان ایشون حرف می زنم. و گرنه در حوزه مباحث علمی کتاب های خوبی هم تالیف کرده اند که اتفاقا علمی هم هستند.

تو بند آخر یاد تحریم الزویر افتادم..
اسمایلی تو اینجور وقتا به درد می خوردا…

یا علی مدد

یادمه در یکی از کامنتهایی که در وبلاگ اقلیت گذاشته بودید مضمون حرفتون این بود که بچه بسیجی ها هر چی بیشتر پیش می رند بیشتر از سینما دور میشند و به شعر و قلم رو میارن و برداشت من از مطلبتون این بود که شما از این کار طرفداری می کنید.(و نقدی هم اونجا براتون گذاشته شد)که الآن و بخصوص در بند آخر خلاف این برام محرز شد!
اینکه در باب بی طرفی صحبت کردید به قول حاج آقا پناهیان هیچ کس بی طرف نیست. حتی کسانی که در فیلماشون هیچ موضعی ندارند هم به نوعی طرفدارند چرا که در برابر بی عدالتی ها سکوت می کنند و این خودش حرکتی جانبدارانست.و به نظر من این نوع دوم که ما نظرمون رو در لوای بی طرفی بگیم بسیار خطرناکتره(چیزی که شهید آوینی هم از اون یاد می کنه)
و اما فیلم جدایی… که بنده هم از گرفته شدن این جایزه و هم بدتر از اون خوشحالی گیرندگان این جایزه، ناراحت شدم.
و ناراحتتر اینکه چرا از اونها توقع داریم. مگر نه اینکه هنر حاصل پیوند احساس و درونیات و گاهی تاثیر اون از بیرونه؟ چرا کنار باید بشینیم و بگیم لنگش کن.

به امید روزی که به قول حاج آقا پناهیان یه نفر بیاد و از اشکی که از چشمای پاک جوونی که در مقابل آقا زانو زده سرازیره، جرات کنه فیلم بسازه!

سینما… جایزه های براق و چشم کور کن… سیاست… بسم الله اگه مردی نرو جلو.